Akanishi Jin X Kamenashi Kazuya

Author: SaZuMe

Chapter 1

อากาศบริสุทธิ์ของทุ่งหญ้ายามเช้า

เสียงกริ่งจักรยานของคนส่งนมที่ดังอยู่นอกหน้าต่าง

กลิ่นหวานอ่อนของนมสดที่เข้ากันเหลือเกิน

กับบรรยากาศในบ้านพักช่วงฤดูหนาว

“ สวัสดีครับ ยามาโมโต้นมสดครับ คุณมาอยู่ใหม่ใช่รึเปล่า? “

..::O:..:o:..::O::. A CUP OF PEACH .::O::..:o:..:O::..

เสียงเรียกจากนอกประตูไม้ทำให้ร่างโปร่งบางที่กำลังพลิกหน้ากระดาษหนังสือเล่มหนาอยู่ที่หน้าเตาผิงชะงักมือแล้วละความสนใจจากเรื่องที่ได้อ่าน คาเมะนาชิ คาซึยะเจ้าของบ้านพักชั้นเดียวย่านชานเมืองมองประตูไม้บานเก่านั้นนิ่งจนได้ยินเสียงเคาะเรียกอีกครั้งถึงจะลุกไปเปิดประตูรับแขกผู้มาเยือน

“ อาคานิชิจากยามาโมโต้นมสดครับ บริการส่งนมเวลาหกนาฬิกา ยินดีต้อนรับสู่Mทาวน์ “ ชายหนุ่มร่างสูงยื่นนมสดสองขวดให้พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น ผมสีชาเข้ากับบรรยากาศของฤดูหนาวและฉากหิมะสีขาวเบื้องหลังจนทำให้เผลอมองโครงหน้าได้รูปกับรอยยิ้มนั้นอยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง

“ ขอโทษนะครับ แต่ผมไม่ได้.. “

“ เป็นบริการพิเศษสำหรับผู้มาใหม่ครับ เมืองเราเล็กจะตายยังไงก็ต้องทำความรู้จักกันไว้ คุณคงยังไม่รู้ แต่มันเป็นธรรมเนียมของเมืองนี้ “ จินขยับตัวเข้ามาใกล้ ค่อยๆโน้มตัวลงป้องปากแล้วพูดเบาโดยที่รอยยิ้มแบบพ่อค้าคนซื่อไม่ได้จางหายไปจากใบหน้า ร่างโปร่งบางเลิกคิ้วมองแต่ก็รับนมสองขวดมาถือไว้แต่โดยดี..

“ เอ่อ  ถ้างั้นก็..ขอบคุณ “

“ แล้วพรุ่งนี้ คุณยังอยากได้นมอีกรึเปล่า “

คำตอบที่ได้ คือรอยยิ้มอ่อนจางกับคำขอบคุณที่ไม่มีเสียง ..

ชั่วอึดใจที่ประตูไม้ปิดลงจนสนิท จินตอบไม่ได้เลยว่าตัวเองทำอะไรอยู่และกำลังจะทำอะไรต่อ เสี้ยวใบหน้าขาวเนียนที่หายไปจากช่องประตูทำให้เกิดความรู้สึกประหลาดที่ยากจะเข้าใจได้ขึ้นมาแล้วมันก็ดันอยู่ค้างนานจนต้องกระพริบตาถี่ ร่างสูงหันซ้ายหันขวาทันทีแล้วเงยมองประตูบานเดิมอีกครั้ง มันไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าไม้เก่าๆกับกรอบอิฐสีเทาจาง ..ถ้างั้น   .. ? . จินเดินถอยหลังมาสองสามก้าวกลับไปที่จักรยานแล้วขยับหมวกสีฟ้าไปมา

หวังว่า คงจะได้เจอกันอีก.. .

..::O:..:o:..::O::::O::..:o:..:O::..

“ มาได้ซะทีนะ ไปผูกมิตรกันแบบไหนล่ะถึงได้นานขนาดนี้ “ ยามาโมโตะ โคอิจิเข้าของร้านนมสดหนึ่งเดียวในเมืองหันไปหาลูกน้องที่เดินอืดเข้ามานั่งที่หลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน จินเหล่มองแล้วลุกขึ้นหยิบแก้วใบใหญ่กดนมจากเครื่องจนเต็มอย่างไม่สนใจเสียงว่ากล่าวใดๆทั้งสิ้น

“ ผมเหนื่อยนะ นมน่ะหนักจะตาย “ ดื่มหมดแก้วแล้วก็กดอีกครั้งขณะเดียวกันก็ทำขนมปังปิ้งไปด้วยจะได้ครบสูตรอาหารเช้า

“ แล้วเป็นไง คราวนี้เป็นคนยังไงล่ะ “

“ จะรู้ได้ไง แค่ยื่นนมให้เอง ไว้พรุ่งนี้ผมจะถามให้แล้วกันว่าเค้าเป็นคนยังไง “ พูดจบก็หายไปหลังร้านพร้อมกับขนมปังปิ้งสองแผ่นและนมแก้วโต พาลให้โคอิจิมองตามไปด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายปนระอาใจนิดๆ แต่ก็ยินดีหน่อยๆเพราะอย่างน้อยก็ได้รู้ว่าเขาจะขายนมได้เพิ่มอีกวันละสองขวดตั้งแต่พรุ่งนี้

“ รีบๆกินล่ะ วันนี้วันเสาร์เดี๋ยวลูกค้าก็มาแล้ว “ ตะโกนฝากฝังไปทางหลังร้านหวังให้เจ้าหลานชายตัวดีออกมาทำงานทำการชดใช้ค่าอาหารเช้าที่กินเข้าไป แต่ดูเหมือนจะไม่มีเสียงตอบรับจากข้อความดังกล่าว..

ตกบ่ายร้านนมเล็กๆแห่งนี้ก็แน่นขนัดไปด้วยลูกค้าทั้งชายและหญิง แก้วนมทรงสูงบรรจุไปด้วยนมหลากรสเรียงอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์อย่างเป็นระเบียบ สีที่ต่างกันของนมแต่ละรสชวนให้ใครหลายคนเลือกดื่มกันอย่างเพลินใจทั้งนมสตอร์เบอร์รี่ นมช็อคโกแลต นมรสวนิลา กาแฟนม และที่กำลังได้รับความนิยมในหมู่ลูกค้าผู้หญิงนมสีชมพูจางที่ให้รสหวานหอมของผลไม้เมืองหนาว น ม ร ส พี ช..

“ ครับ จ่ายเงินแล้วหยิบแก้วไปได้เลยครับ ..เพิ่มไอศกรีมนมกับคุกกี้นะครับ ..ขอบคุณครับ “ โคอิจิยิ้มให้ลูกค้าที่เดินหยิบถาดจากไปแล้วเริ่มรับออเดอร์จากลูกค้าคนใหม่ ทำซ้ำไปซ้ำมาจนหัวหมุน พอหันไปมองหลานชายผู้ทำหน้าที่กดนมใส่แก้วก็เห็นจินกำลังยืนมองตัวเองอยู่เหมือนจะพูดอะไรพร้อมกับแก้วเปล่าๆอีกหนึ่งใบในมือ

“ พีชหมดแล้ว จะให้ทำไง “ พูดออกมาแล้วชี้ไปที่ตู้กดนมรสพีชที่ว่างเปล่าเหลือไว้แค่ฟองสีชมพูฟูอยู่ที่ก้นตู้ จินถือแก้วค้างมองผู้เป็นลุงด้วยคำถาม แล้วก็มอง ..ผ่านไปที่กระจกหน้าร้าน.. ร่างโปร่งบางคุ้นตา ผ่านไปด้วยท่าทางสบายๆกับหนังสือสองเล่มในมือ ..นั่นมัน.. .

“ ก็กดอย่างอื่นออกมาสิ เฮ้ยจิน. จะไปไหน! “

“ เดี๋ยวมาน่า “ ว่าแล้วก็ถอดผ้ากันเปื้อนวิ่งออกจากร้านไป ทิ้งให้โคอิจิยืนมองกองผ้ากับแก้วเปล่าให้เคืองใจเล่น..

..::O:..:o:..::O::::O::..:o:..:O::..

ที่ห้องสมุดเก่าของเมือง จินมองตามคนที่เดินเลือกหนังสือผ่านช่องแคบระหว่างชั้นกับหนังสือ ใบหน้าที่คิดว่าติดใจนั้นนิ่งสนิทในขณะที่ดวงตาเรียวสวยไล่อ่านสันหนังสือไปเรื่อยๆจากล่างสุดจนถึงบนสุดและจากซ้ายไปขวาของแต่ละชั้น ก่อนจะหยุดลง ..เมื่อพบสิ่งที่ต้องการริมฝีปากสีอ่อนก็เผลอยกยิ้มเล็กๆให้คนมองได้มองจนเพลินอีกด้วย ..จินทำทีเป็นหาหนังสือเขยิบตัวย้ายช่อง ไปๆมาๆก็กลายเป็นยืนข้างกันอย่างที่กะไว้ไม่ผิด ร่างสูงแกล้งเอื้อมหยิบจนหนังสือชั้นบนสุดหล่นลงถึงพื้น.

ตุบ.. .

เสียงที่ไม่เบานักดึงความสนใจจากบรรนารักษ์ที่เข็นรถคืนหนังสือผ่านชั้นไป และจากคนที่ยืนห่างไปไม่ไกลนัก ร่างโปร่งบางมองหนังสือบนพื้นแล้วหันมามองจอมวางแผนที่ยืนยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มขอโทษขอโพยหรือเจ้าเล่ห์ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ ก่อนจะถอนหายใจแล้วก้มตัวลงหยิบคืนให้กับเจ้าตัวที่ยังยืนบื้อไม่ยอมเก็บเอง

“ ขอบคุณครับ.. คุณ ใจดีจัง “

จะว่างั้นก็ได้ แต่ที่ได้ความใจดีไปคือหนังสือต่างหากไม่ใช่อาคานิชิจากยามาโมโต้นมสด เขาอยากจะตอบไปแบบนี้แต่ก็กลัวคนบางคนจะหาเหตุผลเอาไปปลื้มว่าเขาจำได้ ..ก็นะ คาเมะไม่ได้โง่สักหน่อยถึงจะดูไม่ออก ไอ้ที่คอยด้อมๆมองๆอยู่ที่ชั้นหนังสือนั่นน่ะ มันปกติเสียที่ไหน..

“ ขอโทษนะครับ แต่เรา.. เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า “

“ ขอโทษนะอาคานิชิซัง เราเจอกันเมื่อเช้า.. .แต่ฉันกับนาย คงไม่เจอกันอีกนาน “ จบประโยคก็เดินผ่านจินที่ทำท่าจะขวางทางไปเฉยๆด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงรวดเร็วจนตัวเองยังแปลกใจ..ให้ตายเถอะ มีคนเขียนทฤษฎีหรือไงว่าถ้าจะทำความรู้จักกับใครให้วางฟอร์มดูเชิงอีกฝ่ายจนได้เปรียบเสียก่อน ..จริงแล้วมันก็เป็นวิธีที่ดี แต่ที่ผิดคือการที่เลือกใช้วิธีนี้ต่างหากที่ทำให้คาเมะไม่อยากจะยุ่งด้วยอีก..

‘ เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า ‘

ถ้อยคำจากอดีตย้อนคืนมาในหัวเหมือนจะย้ำเตือนให้ความรู้สึกที่พยายามลืมย้อนคืนกลับมา คาเมะรีบเดินลงบันไดหินขัดหน้าห้องสมุดเร็วจนข้ามขั้นบันไดสูงชันบ่อยครั้งแต่เขาไม่อยากหยุด ..โดยไม่ทันระวังตัว ก็ถูกคนตัวสูงกว่าคว้ามือไว้ได้ทันจนต้องหันกลับไปมองข้างหลัง

“ ขอโทษ ถ้าผมพูดอะไรผิด อย่าโกรธเลยนะ “

‘ ขอโทษ อย่าโกรธได้ไหม .. รักคาซึยะนะ ‘

“ .... .  ปล่อย ! “ แขนเล็กๆสะบัดแรงแต่จินกลับจับไว้แน่นกว่า คาเมะเลยเปลี่ยนเป็นบิดข้อมือหนีแต่มันก็ให้ผลเหมือนเดิม จินยังคงจับไว้ แน่น..

“ เราคุยกันก่อนไม่ได้หรอ อย่างน้อยแค่ชื่อ.. “

จินทำให้คาเมะหยุดนิ่งได้ ตอนนี้ร่างโปร่งบางแค่ขมวดคิ้วมองด้วยใบหน้าที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ... ทว่าแววตาขอโทษที่ได้เห็นกลับทำให้รู้สึกวูบโหวงจมดิ่งไปสู่ห้วงความคิดที่ไม่เคยหลุดพ้น คำขอโทษกับการแสดงออกที่จอมปลอมทำให้รู้สึกถึงคำว่าหลอกลวงขึ้นมา จนต้องรีบตั้งสติแล้วมองจินให้ดีอีกครั้ง..

“ ฟังนะอาคานิชิ ฉันไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้น “ คาเมะพูดทั้งหมดช้าๆชัดๆแล้วอาศัยช่วงที่จินกำลังแปลประโยคยึดมือตัวเองคืนพร้อมๆกับพาตัวเองจากไปให้เร็วที่สุด.. จะมีกี่คนกันที่รู้ว่าการได้เจอจินในช่วงเวลาแบบนี้ทำให้คาเมะรู้สึกหงุดหงิดจนแทบบ้า ร่างโปร่งบางก้าวเท้าเร็วผ่านร้านค้าต่างๆขณะเดียวกันก็กดมือถือโทรออก เพื่อติดต่อกับหนึ่งในไม่กี่คนนั้น..

“ ยูอิจิ .. .. “

คำเรียกชื่อแผ่วเบาผ่านปลายสายทำให้เจ้าของชื่อต้องหยุดงานที่ทำค้างไว้แล้วรีบเปลี่ยนมาดูใจเพื่อนคนสำคัญ ยูอิจิพูดปลอบใจไม่กี่คำก็รีบคว้ากุญแจรถออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ดีกว่าใครว่าคาเมะกำลังรู้สึกอย่างไรและโทรมาทำไมในเวลานี้.. .

..::O:..:o:..::O::::O::..:o:..:O::..

ในห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางโซฟาตัวยาวดูโล่งไปถนัดตาเมื่อเจ้าของมันอิงแอบชิดติดพนัก ขดตัวอยู่กับผ้าห่มผืนบางด้วยท่าทางที่ดูเงียบเหงา.. ใบหน้าสวยซบอยู่กับแขนตัวเองนิ่ง แล้วค่อยเงยขึ้นช้าเมื่อรู้สึกถึงไอร้อนที่ทาบทับอยู่กับแขน คาเมะเงยหน้าใช้ตาแดงๆมองยูอิจิที่ยื่นถ้วยนมอุ่นให้รอจนคนตัวเล็กกว่ารับไปแล้วจึงเดินมานั่งลงข้างๆกัน..

“ นายน่ะ อย่าโทรมาแล้วแล้วพูดอย่างนั้นบ่อยๆได้รึเปล่า ..มันลำบากใจนะ เรื่องที่ย้ายมาถึงนี่ก็ด้วย “ ยูอิจิถอนหายใจแล้วหันมายิ้มให้ พร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆปลอบใจคนที่กำลังใจเสีย.. ตอนนี้ที่นอกหน้าต่าง หิมะปุยขาวร่วงลงจากฟ้าให้อารมณ์เดียวกับคืนวันที่ฝนตกหนัก ค่อยๆร่วง ช้า เหมือนเรื่องเดิมๆในหัวของคาเมะที่ค่อยๆทวนขึ้นมาช้าๆเช่นกัน

“ คิดถึงพีหรอ “ เปรยขึ้นมาขณะที่มองไฟสีส้มแดงในเตาผิง

ท่ามกลางเสียงไม้ดีดตัวดังเปรี๊ยะ เปรี๊ยะ คำถามที่ได้ยินนั้นดังขึ้นมาเหมือนกับว่าโลกนี้ไม่มีเสียงใดๆอีก คาเมะวางนมที่ยังไม่ได้ดื่มลงกับโต๊ะไม้ตัวเล็กแล้วเริ่มซบหน้าลงกับแขนตัวเองอีกครั้ง ไหล่เล็กสงบนิ่งแต่ยูอิจิรู้ดีเหลือเกินว่าคาเมะกำลังต่อสู้กับความรู้สึกตกค้างในใจที่ยูอิจิไม่สามารถร่วมรับรู้ได้.. .

เพราะเรื่องที่เคยผ่านมามันไม่ธรรมดา

แล้วเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นมันก็ไม่ธรรมดาสินะ นายถึงได้อ่อนไหวนัก..

ควันอุ่นสีอ่อนค่อยลอยขึ้นจากถ้วยนมก่อนจะจางหายให้คนที่กำลังจ้องมองมันอยู่ได้สังเกตการณ์เปลี่ยนแปลงชั่วพริบตาช้าๆ ไอร้อนที่ระเหยขึ้นมาไม่หยุดทำให้ยูอิจิเผลอมองอยู่นานแล้วจึงผ่อนลมหายใจออกมา..

 “ ระหว่างนม กับ นมช็อคโกแลต ถ้าเป็นนายจะเลือกดื่มแก้วไหน “ เสียงของเพื่อนคนสนิททำให้ร่างโปร่งบางเลิกจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ดวงตาเรียวสบตอบนัยน์ตาของอีกฝ่ายแล้วหลบดื้อๆไปทางอื่น

“ ถามทำไม “

“ ตอบมาเถอะ “

“ ฉันชอบดื่มนมนายก็รู้ สองรสนั้นดื่มอยู่ทุกวันจนชิน.. สำหรับฉันมันไม่ต่างกันหรอก “ คาเมะตอบพลางเขี่ยปลายนิ้วเล็กไปมาอยู่กับขุยด้ายที่ร้นออกมาจากโซฟาลูกฟูกจิ้มไปมาอยู่จนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆเลยต้องเงยหน้ามองอีกครั้งเพื่อหาสาเหตุของอาการประหลาดข้างตัว

“ ตลก ..มันจะเหมือนกันได้ยังไง ที่ต้องดื่มทุกวันไม่ใช่เพราะความเคยชินแต่เพราะชอบไม่ใช่หรอ แล้วก็ชอบจนคิดว่ามันเป็นนมเหมือนกันแต่จริงๆแล้วมันไม่เหมือนกันเลยนะ “ ยิ่งได้ฟังปลายคิ้วก็ยิ่งขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น เค้ารู้ว่ายูอิจิต้องการจะบอกอะไรบางอย่าง แต่มันไม่ได้ง่ายเลยที่ทำความเข้าใจ.. “ แล้วก็นะ ที่บอกว่าเหมือนกันหมด แต่นายก็ดื่มอยู่แค่สองรสไม่ใช่หรอ ..นายอาจจะลืมไป แต่นม ไม่ได้มีแค่นมจืด กับ นมช็อคโกแลตนะ “

“ แล้ว.. ? “

“ อยากให้พูดหรอ .. เรื่องของนมรสใหม่ที่นายพึ่งเคยชิมแล้วดันคิดไปเองว่ามันจะเหมือนกับที่ดื่มจนเป็นเรื่องปกติน่ะ .. “ จากประโยคนี้ก็ทำให้คาเมะฉลาดทันควันเหมือนกินโอเมก้าทรียกกระปุกจนต้องร้อนตัวรีบปฏิเสธเสียงแข็งทั้งกับตัวเองแล้วก็กับคนที่รู้จักคาเมะดีกว่าใคร..

“ ฉันเปล่า .. “

“ จริงๆสินะ . ..แล้วถึงขนาดโทรมาหาฉัน.. แสดงว่านายต้องทำแก้วหล่นแตกทันทีที่ลิ้นรับรสแน่ๆ “ ถูกเสียยิ่งกว่าถูก จากสีหน้าแล้วยูอิจิก็ไม่ต้องการคำยืนยันจากปากด้วยซ้ำ จะขอยืนยันเองนั่นแหละว่าคำเปรียบเปรยของตัวเองใช้ได้ผลแบบที่ทำเอาทึ่งไปตามๆกัน..

“ แล้วจะให้ฉันทำยังไง “ ไม่รู้ว่าลืมบทโศกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้คาเมะก็ลุกขึ้นมาเป็นผู้เป็นคนสมน้ำพักน้ำแรงที่ยูอิจิอุตส่าห์เค้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ อย่าน้อยก็สำเร็จไปเปราะหนึ่งที่ทำให้เลิกทำตาแดงเป็นดัชชุนถูกทิ้งเสียที

“ ต้องถามด้วยหรอ “ คนช่างเปรียบยิ้มให้สื่อคำตอบที่คาเมะอยากรู้จนหมดผ่านความปรารถนาดีที่สัมผัสได้ผ่านทั้งทางแววตาและรอยยิ้มที่ได้เห็น

..นายกำลังจะบอกให้ฉันหยิบแก้วใบใหม่ไปกดนมรสประหลาดนั่นอีกครั้งน่ะหรอ.. ?

“ แล้วทำไมฉันต้องทำแบบนั้น “ พอคิดได้ก็ค้านทันทีให้รู้ไปเลยว่าคาเมะนาชิ คาซึยะคนนี้เข็ดแล้วกับการมีรักครั้งใหม่ เพราะถึงมันจะเป็นรสใหม่ก็จริง แต่นม..ก็ยังเป็นนมอยู่วันยังค่ำ

“ ใครว่านายต้องทำ มีคนยืนถือแก้วนมรออยู่แล้ว มันอยู่ที่ว่า นายจะกล้าชิมหรือเปล่า “ ว่าแล้วก็ดันถ้วยนมบนโต๊ะที่เคยถูกทิ้งไว้เข้าสู่สายตาของเพื่อนสนิทอีกครั้ง นมสีอ่อนแปลกตาชวนให้สงสัยในรสชาติของมัน แต่.. เขาก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดี

“ เรื่องผิดหวังน่ะ ครั้งสองครั้งก็เกินพอ ..นายก็รู้ไม่ใช่หรอ “ พูดไปขณะเดียวกันก็ประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบขึ้นมาถือไว้ เพราะนมไม่ใช่สีขาว ควันก็พลอยให้สีแปลกตาไปด้วย ..และทันทีที่รับรู้ถึงกลิ่นหวานหอมก็เผลอสูดไอร้อนให้อุ่นโล่งไปทั้งความรู้สึก กลิ่นของผลไม้เมืองหนาว ไม่ใช่สตอร์เบอร์รี่แต่เป็นอะไรที่หอมกว่านั้น หอม เหมือนกับ.. .

“ ก็เพราะนายโฮมซิกอยู่นี่ไงฉันถึงได้ดันเรื่องนี้นัก ถ้าผิดหวังนักนายก็รักเข้าไปอีก นมน่ะจะกินกี่แก้วก็ได้ขอให้ชอบก็พอไม่ใช่หรือไง อีกอย่างนะ..ความชอบมันเปลี่ยนได้ตลอดเวลา พรุ่งนี้ นายอาจจะลืมนมช็อคโกแลตไปเลยก็ได้ “ คาเมะยิ้มให้กับคำพูดนั้นด้วยความขันหน่อยๆ คำว่าเป็นไปไม่ได้ผุดขึ้นมาในหัว แต่กระนั้น..

เมื่อปากถ้วยจรดกับริมฝีปาก

รสหวานละไมก็ค่อยซึมซาบเข้าจนเผลอเห็นด้วยกับคำพูดของยูอิจิขึ้นมา

ถ้าเขากล้าลองอย่างที่ยูอิจิว่า เขาอาจจะลืมนมช็อคโกแลตไปเลยก็ได้.. .

..::O:..:o:..::O::::O::..:o:..:O::..

ผ่านไปหลายวันแล้วจากวันที่จินเจอคาเมะที่ห้องสมุด บริการส่งนมเวลาหกนาฬิกาไม่ได้เป็นเหตุผลที่จะทำให้เจ้าของบ้านหลังเล็กออกมาต้อนรับเขาเหมือนอย่างวันแรกที่ได้เจอ ทุกๆวัน จินทำแค่วางนมเอาไว้พร้อมๆกับกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนข้อความต่างกัน.. แล้วความอดทนของจินก็สิ้นสุดลง มันนานเกินไปแล้วที่เขาจะมานั่งทำเรื่องแบบนี้..

“ ว่าแล้วว่าฉันชนะ วันนี้นายจ่าย “ อุเอะดะพูดกับโคคิทันทีที่จินเดินทำหน้าไม่รับแขกเข้ามาในไนต์คลับที่ประจำ ร่างสูงเดินมานั่งลงพร้อมกับผู้หญิงอีกคนที่รีบมานั่งข้างๆแล้วเริ่มชงเหล้าให้..

“ ไม่อ่ะ ไม่จ่าย จินยังไม่ได้บอกซักหน่อยว่าเลิก “ หนุ่มสกินเฮดหันหาความจริงด้วยไม่อยากให้เงินออกจากกระเป๋าเท่าไหร่ แต่คนโดนถามก็ตอบกลับแบบไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำ

“ เออ เลิกแล้ว “

“ เห็นไหมล่ะ นายจ่าย! “ หัวเราะก่อนจะลุกขึ้นเดินหายไปกับฝูงคนที่อยู่กันแน่นขนัด ทิ้งให้คนเสียพนันกับหัวข้อในการพนันที่วันนี้ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะสนทนากับใครทั้งนั้นนั่งคุยกับแก้วเหล้าเคล้าสายตาไม่เต็มใจของโคคิที่นั่งใกล้กัน ยังไม่รวมไปถึงสายตาอีกหนึ่งคู่จากที่ไกลๆอย่างเช่นเคาน์เตอร์บาร์ที่มุมๆหนึ่งของร้านใกล้กับตู้ขายบุหรี่อัตโนมัติ..

ร่างโปร่งบางผู้เป็นอีกหนึ่งในหัวข้อพนันแอบมองอยู่เงียบๆพร้อมกับแก้วคอกเทลและบุหรี่หนึ่งมวนในมือ ควันสีเทาจางฟุ้งอยู่รอบตัวพาลให้ทัศนวิสัยไม่ชัดเจนแต่ขณะเดียวกันก็ช่วยบดบังตัวเองจากฝ่ายตรงข้าม เขามองอยู่นานแล้วตั้งแต่จินเดิมเข้ามาแล้วนั่งลงที่ตรงนั้น ..

บางครั้งก็นึกอยากหลบ แต่บางครั้ง..

เขาก็อยากที่จะหยุดมองคนตรงหน้าให้นานขึ้นอีกนิดอย่างไม่มีเหตุผล

ลมหายใจแผ่วเบาผ่อนออกมาพร้อมๆกับที่คาเมะขยับตัวเคาะเถ้าบุหรี่ลงกับจานรอง และเมื่อหันกลับไปมองทางเดิมอีกครั้ง ดวงตาเรียวสวยก็สบเข้าพอดีกับอีกฝ่าย.. .ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบรับจากทั้งคู่ เพียงสบตากันเงียบๆ ..โดยที่ไม่รู้ความหมายของกันและกัน

“ ยูอิจิ จำวันนั้นที่เราคุยกันได้ไหม “ ขณะที่ยังมองกันไม่เลิก ร่างโปร่งบางก็พูดกับบาร์เทนเดอร์คนสนิทที่รอฟังอยู่หลังเคาน์เตอร์ ยูอิจิมองตามสายตาของคาเมะผ่านฝูงคนที่ออกันแน่น แน่นนอนว่า ยูอิจิไม่ได้เห็น เหมือนที่คาเมะเห็น..

“ . . . ? “

“ ฉันถูก ..นมน่ะ ยังไงก็ยังเป็นนมอยู่วันยังค่ำ “ แล้วการประสานสายตาก็สิ้นสุดลงโดยที่คาเมะเป็นคนเลิกเสียเอง ร่างโปร่งบางดับบุหรี่กับจานรอง หมุนตัวลุกขึ้นยืน..พอดีกับที่ใครอีกคนสาวเท้าเข้ามาจนใกล้กัน ร่างสูงสมส่วนยืนบังทางไว้ด้วยสายตาแปลกๆที่ทำให้คนมองสบตอบได้ไม่เต็มตานัก..

“ คุณไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้น ..แต่ผมใช่  จะหาว่าตื้อก็ได้ “ เสียงทุ้มต่ำที่อ้อนวอนอยู่ข้างหูพาลให้ต้องหลับตาลงอย่างเหนื่อยใจ เพราะเขาไม่ใช่คนใจแข็ง แล้วก็ไม่มีกำลังที่จะทำใจแข็งกับคนตรงหน้านี้ด้วย อย่าถามเลยว่าเพราะอะไร..

“ นะครับ ขอโอกาสให้ผมได้ไหม “ คำกระซิบแผ่วเบาชวนให้หันมองสบตอบดวงตาคู่นั้นอีกครั้ง จินกำลังเรียกร้องด้วยคำพูดอ่อนหวาน และแววตาอ่อนโยนอย่างที่สุด แถมท้ายให้หน่อยกับรอยยิ้มเหงาๆที่ทำเอาพูดอะไรไม่ออก ..ไม่อยากยุ่งกับคนอย่างนายเลยจริงๆอาคานิชิ  แต่..  

“ คาเมะนาชิ คาซึยะ ..ยินดีที่ได้รู้จัก “ ตอบกลับพร้อมๆกับที่โน้มคอคนตัวสูงกว่าลงมาด้วยรอยยิ้มแบบที่จินไม่คิดว่าจะได้เห็น แล้วมันก็ทำเอาใจเต้นแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเสียด้วย

“ แบบนี้รึเปล่า ที่นายต้องการ “

 ริมฝีปากบางสวยพูดเบาแล้วประทับลงบดเบียดรสอุ่นร้อนให้คนที่ยังตั้งตัวไม่ถูกรีบตอบสถานการณ์กลับตาลปัตรนี้อย่างไม่เข้าใจนัก แต่ถึงจะไม่มีอะไรกระจ่างจินก็ตอบรับสัมผัสด้วยริมฝีปากและรสรักที่ร้อนแรงกว่า

หวาน ..หากจะมีคนถามเขาก็ตอบได้อย่างฉะฉานด้วยคำๆนี้

“ .. แปลว่าผมมีโอกาสใช่หรือเปล่า “ ริมฝีปากอิ่มเต็มถอนออกแล้วประทับแผ่วกลับลงไปให้ความรู้สึกวาบหวามเต็มตื้นขึ้นมาในอก ไม่มีคำตอบของคำถามนั้น มีเพียงริมฝีปากที่กระชับหากันแน่นเข้า.. คาเมะกำลังเรียกร้องให้จินตอบสนองมากกว่าที่จะมาตอบคำถามที่ใครๆก็รู้คำตอบดีแก่ใจ

ชอบ..

เขาเผลอติดใจเข้าแล้วกับรสรักครั้งใหม่นี้..

ติดใจ.. .อย่างไม่มีเหตุผลเลยจริงๆ

..::O:..:o:..::O::::O::..:o:..:O::..

..::O:..:o:..::O::. A CUP OF PEACH .::O::..:o:..:O::..

Akanishi Jin X Kamenashi Kazuya

Author: SaZuMe

Chapter 2

ถ้วยกระเบื้องเคลือบที่เคยว่างเปล่า

บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยรสหวานอ่อนที่หอมกรุ่นกลิ่นไอฤดูหนาว

กลิ่นอ่อนหวานที่ชวนให้จิตใจล่องลอยตามรสรักที่ได้สัมผัส

หากจะกลับไปว่างเปล่าอีกครา

ใครจะโทษโชคชะตา ..ฉัน  หรือ . . .?

ใกล้กับสวนสาธารณะกลางเมืองเป็นย่านนักศึกษาที่เต็มไปด้วยร้านค้าประเภทต่างๆ ร้านหนังสือต่างประเทศ ร้านขายขนมหวาน ร้านขายเครื่องดนตรีที่อยู่หัวมุมสุดของตรอกขนาดเล็กซึ่งนำทางไปสู่ห้องสมุดเก่าแก่ ข้างกันนั้นเป็นร้านกาแฟที่ส่งกลิ่นหอมของกาแฟและขนมอบหลากชนิด และถัดไปไม่ไกลนัก..

ตู้ขายนมอัตโนมัติรูปวัวยืนยิ้มขนาดใหญ่ตั้งเด่นอยู่จนแทบจะกลายเป็นสัญลักษณ์ของตรอกนี้ไปแล้ว บ้างก็เรียกว่าตรอกวัว บ้างก็เรียกว่าตรอกยามาโมโต้ตามชื่อร้านนมอันดับหนึ่ง จะมีที่แปลกไปสักหน่อยและพึ่งถือกำเนิดได้ไม่นาน คงเป็นชื่อ ตรอกอาคานิชิ ที่เรียกตามความหล่อเหลาของหลานชายเจ้าของร้านนมที่พักนี้ชักจะโด่งดังเกินหน้าเกินตาชาวบ้านชาวเมืองธรรมดาอยู่มาก

“ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!! “ เสียงบ่นโอดโอยมีให้ได้ยินในช่วงบ่ายของวันเมื่ออาคานิชิคนดังก้าวเข้ามาในร้านนมที่ตอนนี้คนแน่นทะลักจนออกไปนอนถนน รวมไปถึงตู้กดนมวัวยิ้มที่มีคนต่อคิวยาวเหยียด

“ เกิดจะอยากสูงขึ้นมากันทั้งเมืองหรือไง “

“ ก็เพราะนายนั้นแหละ เล่นไปโปรยยิ้มส่งนมที่หน้าบ้านเค้าทุกวัน.. รีบมาช่วยกันได้แล้ว! “ โคอิจิตะโกนแข่งกับเสียงของสาวมัธยมปลายที่คุยกันดังทันทีที่จินเดินผ่าน สาวออฟฟิศเองก็เริ่มซุบซิบกันไม่ต่างจากพวกแม่บ้านที่พากันมาหาขนมอร่อยๆทานกับนมร้อน นมเย็น แล้วแต่ใจจะชอบ

จินเบ้หน้าแล้วย้ายตัวเองไปหลังเคาน์เตอร์ช่วยพนักงานใหม่ที่โคอิจิจ้างไว้กดนมใส่แก้วใบแล้วใบเล่าแทบจะไม่เยี่ยมใบหน้าหันกลับไปเผชิญโลกอีก จนกระทั้งความสงบค่อยๆมาเยือนกลายๆด้วยพระอาทิตย์ดวงโตที่คล้อยต่ำลงเรื่อยๆ.. ตอนนี้ร้านทั้งร้านเหลือแค่โคอิจิ พนักงานเข้าใหม่ และจินที่ยังหวาดผวากับความโด่งดังของตัวเอง เขาไม่ดีใจหรอกนะ แม้ตรอกนี้จะกลายเป็นตรอกอาคานิชิไปแล้วก็ตาม..

“ สวัสดีครับโคอิจิซัง ปิดร้านแล้วหรอ “

ต่อให้รำคาญโลกจนต้องเบือนหน้าหนี แต่เสียงคุ้นหูนี้ก็ดึงอาคานิชิให้โผล่หางสีชมพูออกมาทักทายพระอาทิตย์อีกครั้งได้อย่างไร้ข้อกังขา..

“ คาซึยะ? มาแล้วหรอ “ ทำหน้าเบิกบานรับอรุณไม่ได้ดูทั้งอายุตัวเองและเวลาเย็นย่ำที่นาฬิกาบอก จินเดินเข้าไปหาหนึ่งในคนอยากสูงที่วันนี้แวะมาร้านนมด้วยเหตุผลอื่นซึ่งบงการโดยอาคานิชิคนดังแล้วก็หันมองโคอิจิในเชิงว่าขออนุญาตไปกับคาซึยะได้ไหม คืนนี้จะอยู่กับคาซึยะนะ ทำหน้าตาวิ้งวับเต็มที่ลดอายุตัวเองแต่เพิ่มอายุให้คนแก่อย่างโคอิจิหลายปีอยู่

“ มีคนพูดด้วยสักคำไหมจิน คาเมะทักฉัน นายเกี่ยวอะไรด้วย “

“ ก็ผมเป็นคนเรียกให้มานี่นา นะ.. .ขอไปกับคาซึยะได้ไหม “ พูดเหมือนขอ เอาเข้าจริงก็ไม่ได้รอคำอนุญาตจัดการถอดผ้ากันเปื้อนเตรียมหน้าเดินออกทางประตูพร้อมกับคนที่พึ่งเข้ามานั่นแหละ

“ พรุ่งนี้มาให้ทันก็แล้วกัน ..เอานี่ “ นมสีชมพูสองขวดใหญ่ถูกดันไปที่หน้าเคาน์เตอร์ให้คนที่กำลังจะออกจากประตูเดินกลับไปหยิบ ก่อนจะพาทั้งนมทั้งคนออกไปด้วยกัน..

ลมเย็นพัดเอื่อยผ่านใบหน้าให้รู้สึกหนาวทันทีที่สัมผัสกับอากาศภายนอก แม้ปุยหิมะสีขาวบนหลังคาของอาคารจะถูกแทนที่ด้วยพุ่มไม้เขียวขจีตามรายทางที่เดินผ่าน แต่อากาศก็ยังไม่อุ่นเสียทีเดียว ยังคงมีลมหนาวพัดหวนให้รำลึกถึงฤดูกาลที่จบสิ้นลงอยู่เสมอ จินหันมองคนตัวเล็กกว่าแล้วยิ้มให้กับใบหน้าเนียนซับสีเลือดที่เริ่มเปล่งปลั่งไปทั่วรวมถึงปลายจมูกเล็ก เสื้อผ้าชุดบางที่สวมใส่อยู่ ไม่ได้ทำให้รู้สึกอุ่นจนต้องเดินเข้าหาอีกคนใกล้ขึ้น..

“ เดินมาจากห้องสมุดหรอ? “

ร่างโปร่งบางพยักหน้ารับ ยิ้มตอบสายตาเป็นห่วงนั้นแล้วก็ก้มหน้าก้มตาเดินต่อเงียบๆ จนกระทั่งถึงที่หยุดรถโดยสารใกล้กับร้านขายเครื่องดนตรี.. ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว แล้วก็เป็นสีดำสนิท มีเพียงดวงจันทร์ดวงโตเท่านั้นที่ส่องสะท้อนบรรยากาศของยามค่ำคืนที่ไร้ผู้คน

ขณะที่กำลังมองท้องฟ้า ผ้าพันคอผื่นใหญ่ก็ถูกจับให้พันรอบคอด้วยสีหน้าเขินหน่อยๆของคนพัน

“ . . . ไปเอามาจากไหน “

“ อยู่ในกระเป๋า เหม็นนิดหน่อยแต่อุ่น รับรองเลย “ แล้วก็ถือโอกาสเขยิบตัวเข้าใกล้มากขึ้นอีก.. พูดก็พูดเถอะ ถ้าไม่กลัวคาซึยะจะโกรธเอาเขาก็อยากจะคว้ามากอดแรงๆแล้วฟัดแก้มแดงๆซักทีสองทีให้หายหนาวกันไปข้างหนึ่ง แต่จินรู้ดียิ่งกว่ารู้ดีว่าทำไม่ได้แล้วเขาก็ไม่คิดจะทำอะไรให้คนตรงหน้านี้ไม่พอใจด้วย

“ ไม่เหม็นหรอก . .หิวไหม เย็นนี้จะกินอะไร “ ถามนิ่งผิดกับสีหน้าที่แสดงออกว่าอายชะมัด สาเหตุก็ไม่ใช้ใครเลย จากคนข้างๆที่เมื่อกี้คิดว่าอยากกอดจนอดไม่ได้ที่จะคว้าจับมือที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมาซุกซ่อนไว้ให้ใกล้ตัว คนถูกกุมมือก็เลยตามเลยด้วยจนใจที่จะห้ามปนไปด้วยอาการใจอ่อนเล็กๆที่มีไว้ให้กับจินเสมอ แต่พอเงยหน้าขึ้นมองก็ต้องรีบพูดกันไว้ก่อนกลัวจะมีคนคิดแผลงทำมากกว่าจับมือขึ้นมา

“ มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ถึงจะบอกว่าอยากกอดก็เถอะ “

..::O:..:o:..::O::::O::..:o:..:O::..

แก้วนมอุ่นสองแก้วถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือโดยที่ยังหลงเหลือรสหวานๆอยู่กว่าค่อนถ้วย กองเอกสารงานแปลรวมไปถึงหนังสืออ้างอิงเองก็วางกระจัดกระจายไม่เป็นที่เป็นทางอยู่รอบๆด้วยสาเหตุประหลาดๆของใครบางคนที่หลอกล่อใครอีกคนให้เดินตามเข้าห้องน้ำแล้วจัดการลงกลอนล็อกประตูเสร็จสรรพ ..เสียงคุยกันเบาๆกับเสียงจ๋อมแจ๋มของน้ำยามขยับตัวเคลื่อนที่ชวนให้นึกเขินขึ้นมาเมื่อนึงถึงภาพหลังประตูบานเล็ก.. .

“ คาซึยะ ... .โกรธหรอ “ อาคานิชิคนดังขยับตัวไปมาแล้วเอื้อมมือไปคว้าเป็ดน้อยที่กำลังลอยคออยู่ข้างๆคนรักของตัวเอง ..ไม่มีเสียงตอบรับใดๆนอกจากความเงียบ คาเมะกำลังสนทนากับเป็ดอีกตัวแล้วก็คิดว่ามันน่ารักกว่าจินเป็นไหนๆ

“ หืม ..อะไรนะไมเคิล นายหาแม่รี่อยู่หรอ “ ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่เสียงคาเมะ ร่างโปร่งบางสนทนากับเป็ดน้อยผ่านทางสายตาเท่านั้น คนที่กำลังเริ่มคุยกับเป็ดอย่างจริงจังคือจินต่างหาก แต่มันก็ทำให้คาเมะกับเป็ดแม่รี่เลิกมองซึ่งกันและกันแล้วหันมาขมวดคิ้วมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าแทน

“ อ่าวนั่นแมรี่นี่นา? “ จินชี้ไปที่เป็ดแม่รี่ ทว่าดวงตาคมเข้มกลับมองสูงขึ้นไปกว่านั้น.. เมื่อได้สบตากัน ก็มีคนคิดได้ว่าโดนหลอกเข้าอีกแล้วจนต้องวักน้ำขึ้นสาดให้คนเหลี่ยมจัดเลิกทำปัญญาอ่อนอย่างหลักแหลมเสียทีไม่งั้นคงได้เสียรู้ไม่จบไม่สิ้นเป็นแน่

ฟองสบู่สีขาวกับกลิ่นหอมๆฟุ้งฟ่องไปทั่ว จินเบี่ยงหลบไปมาขณะเดียวกันก็หาทางคว้ามือเล็กที่เริ่มสนุกสนานกับการได้เป็นฝ่ายแกล้ง ..แล้วก็เหมือนเดิม จินจับคาเมะได้ก่อนที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

“ หายโกรธแล้วนะ ..จะได้เข้าเรื่องกันเสียที “ ประโยคที่ได้ยินนั้นจริงจังผิดกับหน้าตายิ้มแย้มและการดึงคนตัวเล็กกว่าเข้าไปกอดแบบที่ทั้งเป็ดไมเคิลและแมรี่ก็เดาไม่ถูกว่าจินจะเอายังไงกันแน่ ไม่เหมือนกับคนโดนกอดที่มีท่าทางสมยอมแถมยังอิงไหล่กว้างอย่างเต็มใจอีกด้วย

“ ถูตัวไหมจิน? แต่แค่นี้ก็สะอาดแล้วล่ะ “

“ คาซึยะก็สะอาดแล้ว หอมด้วย “

“ จะทำอะไร ไมเคิลมองอยู่.. “

“ เฮ้พวกนาย หันไปเลยนะ .. . ”

“ แต่ . . . “ ก่อนที่คาเมะจะหาสารพัดข้ออ้างจินก็จัดการหยุดทุกคำพูดด้วยริมฝีปากอุ่นร้อน ปลายลิ้นชื้นดุนดันแผ่วเบารับรสหวานอ่อนที่นึกชอบนักหนาอยู่นานจนคนรับสัมผัสโอนอ่อนจึงยอมถอนจุมพิตออกช้าๆดึงรั้งช่วงเวลาให้ยาวนานที่สุด เมื่อจินค่อยๆถอย กลับเป็นคาเมะเสียเองที่ยังตามจูบจากริมฝีปากเรื่อยลงไปจนถึงปลายคาง..

“ คืนนี้ ..ให้จินกอดคาซึยะได้ไหม “ ถ้อยคำอ่อนโยนมาพร้อมกับเสียงกระซิบอ้อนที่ริมหู จินขอคาซึยะด้วยใจเหมือนทุกครั้ง แล้ว.. .. .

แล้ว.. ครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน .. . มันเมื่อไหร่นะ .. .

ร่างโปร่งบางขยับตัวไปมาบนเก้าอี้หลังจากที่รู้ตัวว่าเผลอมองควันสีอ่อนที่ลอยขึ้นมาจากถ้วยนมใบใหญ่นั้นนานจนเลยเถิดไปไกลเกินกว่าที่จะรู้ตัว สาเหตุคงเป็นเพราะกลิ่นหวานๆของพีช หรือไม่ก็ เรื่องราวของใครบางคนที่ยังคงทิ้งค้างรสหวานแสบคอไว้ให้นึกถึงอยู่เสมอ

เจ้าของบ้านพักย่านชานเมืองผ่อนลมหายใจอย่างอ่อนแรงแล้วเริ่มจัดเอกสารกองโตตรงหน้าทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่ในตอนนี้ไม่มีคำว่าปกติปรากฎอยู่ที่ไหนเลยทั้งแววตา สีหน้า หรือกระทั่งถ้วยนมใบใหญ่ที่ถูกอุ่นมาตั้งทิ้งไว้ทุกคืนทุกวันจนหายร้อนโดยที่ไม่มีใครคิดจะยกมันขึ้นมาดื่มเลยสักครั้ง

ยังคงมีคนติดใจรสชาติของมันไม่ต่างจากเมื่อก่อน

เพียงแต่ว่า..ใครคนนั้นไม่มีความกล้ามากพอที่จะยกมันขึ้นมาดื่มอีกครั้ง.. .

“ ว่าไงยู มีอะไรรึเปล่า “ หยิบมือถือที่อยู่ใกล้มือขึ้นมารับสายเมื่อไฟสีแดงเล็กๆสว่างขึ้นเตือนสายเข้า เขาตัดเสียงเรียกเข้าไปแล้วเพราะมันทำให้นึกถึงความสุขบางอย่างที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย เช่นเดียวกับเบอร์มือถือ ที่ต่อให้ไม่อยากจำ ก็ยังจำได้จนขึ้นใจ และถึงจะลบทิ้งกี่ครั้ง ก็ต้องเมมกลับไปในไม่กี่วันต่อมาทุกครั้ง..

‘ นายจะไม่มานี่หรอ ถึงจะไม่อยากรู้ แต่วันนี้จินมานะ ‘

“ . . . . .  มาคนเดียว? “

‘ เปล่า .. แต่... .ไม่ได้เลิกกันไม่ใช่หรอ?.. ทำไมนายต้องทนด้วย ‘

“ ฉันไม่ได้ทนอะไร .. ถึงจะไม่ได้กระจ่างจนนายเข้าใจ แต่มันก็เหมือนกันตอนที่เราเริ่มคบกัน ตอนนี้.. มันจบแล้ว “ ร่างโปร่งบางหลับตาลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รู้สึกแย่ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่อง.. แค่ได้ยินชื่อ รู้ว่ากำลังอยู่กับใครสักคนที่ไม่ใช่ตัวเอง มันอดไม่ได้จริงๆที่จะนึกขึ้นมา..

‘ จบแล้ว?  แต่นายยังไม่จบไม่ใช่หรอ..แล้วทำไมถึงเลิก ’

“ . . . .ไม่มีเหตุผลหรอกยู “

เราแค่ห่างกัน

ค่อยๆห่างกันทีละน้อย

และโดยที่ฉันไม่รู้ตัว เราก็ไม่ได้อยู่ข้างๆกันอีกแล้ว

ยูอิจิไม่พูดอะไรต่อ เพียงแต่นิ่งเงียบไปเหมือนกำลังตกลงอะไรกับใครบางคนที่ปลายสาย แต่ก่อนที่คาเมะจะเอ่ยปากถามยูอิจิก็พูดขึ้น

‘ แล้วถ้าฉันขอให้มาล่ะ ‘

“ ทำไม คิดถึงหรอ “ ยิ้มเมื่อนึกถึงหน้าเพื่อน ยูคงกำลังทำหน้าปั้นยาก อยากปลอบแต่นึกอะไรไม่ออกสุดท้ายเลยชวนให้ไปหาได้เห็นหน้าเห็นตากันอะไรๆอาจจะดีขึ้น ..ทว่าบางอย่างไม่ได้เป็นไปตามที่คาเมะคิดเมื่อยูอิจิไม่ได้พูดเล่นกลับมาเหมือนปกติ แต่เงียบไป.. และเมื่อได้ยินประโยคถัดมารอยยิ้มบนใบหน้าเนียนก็ค่อยจางหาย

“ .. พีอยากเจอนาย “

..::O:..:o:..::O::::O::..:o:..:O::..

ท่ามกลางเสียงอื้ออึงและแสงไฟที่กระพริบปิดเปิดสลับสว่างจ้า ระหว่างที่คนมากมายกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันน่าอันตรายของไนท์คลับกลางเมืองในย่านบันเทิง ประตูกระจกติดฟิล์มดำสนิทเลื่อนออกพร้อมกับการมาเยือนที่รีบร้อน ร่างโปร่งบางก้าวผ่านฟอร์เต้นรำรวดเร็วไปจนถึงหน้าเคาน์เตอร์เครื่องดื่มโดยไม่คิดจะหยุดมองรอบๆตัวให้เจอใครก็ตามที่เขาทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอในเวลาเดียวกัน..

แต่คนที่เขาตั้งใจเดินมาหาจนหยุดอยู่ตรงหน้า ก็ใช่ว่าจะอยากเจอเสียทีเดียว

“ ถ้าถึงขนาดฝากยูไว้ไม่ได้ก็พูดมาสิ นั่งยิ้มอยู่แบบนี้ ..ฉันไม่เข้าใจหรอกนะ “ พูดหน่ายๆแล้วนั่งลงที่ข้างกันให้ยูอิจิที่ยืนมองอยู่แอบหัวเราะขึ้นมา

“ เปลี่ยนไปรึเปล่า.. นายเคยชอบไม่ใช่หรอ ยิ้มของฉัน “ ยามะพีเลื่อนแก้วเหล้าที่ยูอิจิส่งมาไปตรงหน้าคนเคยรักแล้วทำหน้าแปลกใจ เมื่อคาเมะเบ้หน้าใส่

“ น่าเกลียด เคยชอบเสียที่ไหน ..พีนายไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ฉันจริงจังแทบตายแต่นายก็หัวเราะจนได้ “ ยิ่งคุยกันยิ่งจะทำให้คุณบาร์เทนเดอร์ไม่ได้ทำงานทำการมัวเผาผลาญพลังงานอยู่กับการหัวเราะ เปลี่ยนจากคู่รักก็กลายมาเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย

“ อย่าพึ่งว่าน่า ฉันอยากเห็นหน้านายนี่ เรื่องแบบนี้ฝากยูไว้แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา “ คนถูกพาดพิงพยักหน้าเห็นด้วยแต่แค่แวบเดียวเท่านั้นก็กลับมาหัวเราะแล้วพูดขึ้น “ มันโดนหักอกมาไง เลยนึกถึงนาย บอกไปสิพีว่าอย่างน้อยคาเมะก็เป็นคนที่เข้าใจนายมากที่สุด “

“ จริง?.. .งั้นก็เสียใจด้วย แต่นายนั่นแหละผิด ถ้านายไม่ทิ้งฉัน.. ฉัน ก็ “ ร่างโปร่งบางเงียบเสียงลงทันทีที่ใครอีกคนเดินมายืนข้างกัน ต่อให้ไม่มองให้ชัดก็รู้ได้จากน้ำเสียงที่ได้ยิน

“ ขอพันซ์สองแก้ว “

ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีกเมื่อจินหยิบจากยูอิจิไปแก้วเดียวแล้ววางอีกแก้วไว้ที่ตรงหน้าคาเมะ

เพื่ออะไร?

อย่าให้ต้องคิดเองได้ไหม?

“ พี .. ขอโทษแ�